Kurmacanın Peşinde

Selçuk Çıkla'nın bu incelemesi, Türk edebiyatının öykü ve roman geleneğini derinlemesine ele alıyor. Yapıt, kurmacanın gerçeklikle olan bağını sorgulayarak başlıyor ve bu ilişkiyi kavramsal bir zemine oturtuyor. Ardından Ahmet Mithat Efendi'nin roman anlayışından yola çıkarak, "Letâif-i Rivâyât" serisinin öykü tekniğindeki önemi, Recaizade Ekrem'in "Araba Sevdası" ile erken dönem modernleşme izlekleri, Halit Ziya ile Mehmet Rauf'un eserlerindeki yaşam-yazın etkileşimi gibi konulara odaklanıyor. Ayrıca üstkurmaca kavramının öykü sanatındaki yeri, postmodern anlatıların modernizme yönelttiği eleştiriler ve Hüseyin Cahit'in "Nadide" romanında divan şiirinin sevgili tipini nasıl alaya aldığı da ayrıntılı biçimde irdeleniyor. Kitap, bir romanın adının nasıl belirlendiğinden Tanzimat'tan bugüne edebiyatın popülerleşmesinde gazetelerin rolüne, Mevlana'nın "Mesnevi"sindeki hikâyelerin kökenlerine ve Doğu.