Küresel Isınma Çağında Aşk

Dünya, artık eskisi gibi değildi. Gökyüzü kül renginde bir perdeye dönüşmüş, yeryüzü ise çaresizce denize doğru akıp gidiyordu. Her yıl daha fazla felaket, daha fazla uyarı: depremler, seller, yangınlar... Ama kimse durup düşünmedi. İklim değişiyor, buzullar eriyor, doğa çığlık atıyordu. Oysa pembe evim, bir zamanlar sıcak bir yuva olan o yer, şimdi Salvador Dalí’nin tuvalindeki o yalnız gül gibi, yokluğun ortasında yapayalnız kalmıştı. Sonra bir kelebek belirdi. Pencerenin önünde dans eder gibi dönüp durdu, ardından eski, küf yeşili minibüse doğru süzüldü. Peşinden koştum, kapıyı açtım, içeri atladım. Dışarıda kaos vardı; insanlar çığlıklar atıyor, evlerinden kaçıyorlardı. Kontağı çevirdim, motor homurdandı ve araç, molozların arasından sarsılarak ilerlemeye başladı. Beni bu parçalanmış dünyadan uzaklara, bilinmeze doğru taşıyordu.