Kurak Kentin Yeşeren Çocukları

Anadolu'nun unutulmuş bir köşesinde, gün doğumundan gün batımına kadar tarlada, evde, ahırda durmadan çalışan analar yaşar. Elleri nasır tutmuş, alınları terden ıslanmış bu kadınlar, yılların yükünü sırtlarında taşırken bile içlerinde gizli bir umut saklar. Kimseye açamadıkları, belki kendilerine bile itiraf edemedikleri hayaller kurarlar: Daha yeşil ovalarda, daha rahat bir yaşamda çocuklarının büyümesini, ellerinin yumuşak kalmasını, alınlarının kırışmamasını dilerler. Her biri, geçmişin acılarına rağmen geleceğe tutunur; tülbentlerindeki nakışlar gibi ince ince işledikleri umutlarla ayakta kalır. Dışarıdan bakıldığında sadece bir köy görünür, ama orada, tozlu yolların ardında, sessizce direnen anaların yürekleri atar. Bu hikâye, onların görünmeyen mücadelesini, içlerindeki sönmeyen ışığı anlatıyor.