Kün

Ankara’nın tozlu rüzgârı, baharın habercisi kavak pamuklarını savururken sokaklar adeta canlanıyordu. Sivrisinekler, çayın durgun sularında büyüyen larvalarını bırakıp havada dans ederken, insanlar kaşınan enselerini ovuşturuyordu. Böcekler, doğanın acımasız döngüsünde birbirini yiyor, bulutlar gökyüzünde şakalaşırcasına kovalamaca oynuyordu. İşte tam bu karmaşanın içinde, *Kün* başlıyordu – "Ol" emriyle var edilen bir dünya. Bu romanda ölüler tam ölmüyor, imamla ateist birbirini anlamaya çalışıyor, köpekler Konya ağzıyla dertleşiyordu. Küçük bir çocuk, kendisine el kaldıranı yerle bir ederken, şerefsizler şerefsizliklerini yüzlerine vuruyor, "iyiler" ise var gücüyle direniyordu. Feleğin attığı zarlar hep aynı geliyordu: hepyek. Her şeyin bir anda olup bittiği, hiçbir şeyin eskisi gibi kalmadığı bir âlemde, *Kün* okurunu bekliyordu.