Kumrunun Saklısından

Esme Aras’ın satırlarında, kumruların gugukları çocukluğun o uzak, sisli sabahlarına açılan bir kapı gibi durur. O ses, kasabanın çatıları arasından süzülen huzurla karışır; ne zaman duyulsa, geçmişin o yumuşak hüznü içini doldurur. Nine masallarında konuk olan, babaannenin gümüş saçlı ellerinden beslenen kuşlardır onlar. Ama masal kahramanı hep erkek çocuk olur; oysa anlatılan, aslında kendi hikâyesidir belki de. Zamanla savruldukları farklı kentlerde, aile bağlarını bir arada tutan son düğüm o olur. "Kurdeleyi bağlamak" der yaşlılar, son kalanın görevidir bu. Şimdi, güneşin yeni doğduğu bir sabah, sokaklar bomboş, hayat durmuş gibidir. Simre, yokuş başında dolmuş beklerken, dünyanın dönüş hızı bile düşüncelerine yetişemez. Her şey bir fotoğraf kadar donuk, her şey bir hayalet kadar sessizdir.