Kumkuma

Selim İleri’nin kaleminden dökülen bu satırlar, geçmişin gölgesinde kaybolan bir dünyanın hüznünü taşıyor. İstanbul’un unutulmuş köşelerinde, Bebek’teki üçüz yalılar, Çamlıca’nın kuytu köşkleri ve Maçka Palas’ın görkemli salonları, zamanın acımasız akışıyla solup giderken, bir şairin yüreğindeki yangını anlatıyor. Ulu Şair, adımlarını attığı her yerde karşısına çıkan geçmişin devleriyle boğuşur: Samipaşazade Sezai’nin hüznü, Namık Kemal’in ateşi, Halid Ziya’nın inceliği, Abdülhamid’in gölgesi... Hepsi, yaşlı bir adamın sonbahar akşamlarında içine düştüğü yalnızlıkla birleşiyor. Köşkün bomboş odalarında yankılanan haykırış, unutulma korkusunun ve sevilme arzusunun çığlığıdır. Işıl ışıl aynalar, göz kamaştıran avizeler, duvarları süsleyen tablolar çoktan yok olmuş; geriye sadece yıkıntılar ve ölüm kalmıştır. Şair, bu sessizliğe teslim olmanın acısını yaşarken, akşamın karanlığı ruhuna sızar. Yapılacak bir.