Kum Saati'nin Gölgesinde

Zamanın durduğu o anlara tutunmak isterken, yüreği paramparça bir hatıralar denizinde sürükleniyor. Çocukluğunun tozlu yollarında, dedesinin pamuk gibi sakallarının sıcaklığına sığınıyor yeniden. Kedinin tüylerini okşarken hissettiği o saf mutluluk, gözlerinin önünde canlanıyor; her şeyin, herkesin o kadar berrak, o kadar temiz göründüğü günlere özlem duyuyor. Ama artık o günler geride kalmış, kum saati boşalmış. Akrep ve yelkovan, veda anında donup kaldığı yerde dursun istiyor. Gözlerini kapasa bile ruhunun pencerelerinden sızan ışık, geçmişin ve geleceğin kesiştiği o ilk anlara yansıyor. Zamanın gölgesinde kaybolan bir ömrün izlerini sürerken, geriye sadece sessiz bir kum saati ve bitmeyen bir hasret kalıyor.