Kum Saati

Ege’nin tuz kokan rüzgârında başlayan bu yolculuk, iki insanın yabancılık duvarlarını dostlukla aşma çabasını anlatıyor. Bir denizcinin gözünden aktarılan öyküde, yarım kalan aşkların gölgesinde soluklanan anılar, Akropolis’in gölgesinde yeniden hayat buluyor. Farklı dillerin, kültürlerin arasında sıkışan iki yabancı, sessizliğin keskin bıçağında birbirine tutunuyor. Sözcüklerin yetmediği anlarda beden dili devreye giriyor; bir omuza bırakılan baş, suskunluğun ağırlığını hafifletiyor. Yazar, insanın evrensel yalnızlığını, dostlukla nasıl yumuşattığını gösterirken, okuyucuyu da bu içsel serüvenin bir parçası haline getiriyor. Her satırda, duygunun çıplak haliyle karşılaşmak, okuru derin bir sorgulamaya sürüklüyor: Yabancılık, gerçekten de mesafeden mi ibaret?