Kulluk

İnsan, ne kadar güçlü görünürse görünsün, aslında ne kadar kırılgan ve sınırlı bir varlık. Kendi bedeninin bile efendisi değilken, evrenin sonsuzluğunda küçücük bir noktadan ibaret. İsteklerimiz sonsuz, gücümüz ise sonlu. Her an bir desteğe, bir korumaya, bir rehbere muhtacız. Hayatımızı sürdürebilmek için nefes almaya, su içmeye, beslenmeye ihtiyaç duyarken, bu ihtiyaçlarımızı bile kendi başımıza karşılayamayız. Zamanın akışında kaybolmuş, geleceği göremeyen, geçmişin yükü altında ezilen bir yolcuyuz. Kendi varlığımızın ötesinde, bizi ayakta tutan bir güç olmasa, ne kalır geriye? Sahip olduğumuzu sandığımız her şey, aslında geçici bir emanetten ibaret. Kudretimiz yok, kuvvetimiz yok, her şeyimiz O’na ait. Bu gerçekle yüzleşmek, insanın kendi acziyetini anlaması demek. Kulluk, işte bu derin farkındalığın hikâyesi.