Küller ve Cüzler

Beyazıt Meydanı’nda savrulan bir avuç buğday tanesi gibiyim; Bağdat’tan sürülmüş kumruların kanat sesleriyle, Şam’dan kopup gelen yuvasız serçelerin cıvıltılarıyla, düğünlerden arta kalan bembeyaz güvercinlerin kanat çırpışlarıyla yanıma gel. Dağınık umutlarımı merhametinle onar, solgun varlığıma anlam kat. Meydanın ortasında duran bir atlas parçasıyım ben; yürü üzerime, sesini duyurma ki kulağıma fisıldadıklarını işitmeyeyim. Dudaklarının her kıpırtısında patlayan bir şimşek olsun sözlerin, savruk ömrüme milat niteliğinde bir başlangıç. İsa’yı var eden söz gibi, ölüleri dirilten bir güç gibi gelsin. Yürü üzerime, ruhundan üfle ve beni öldür; yeniden doğayım.