Küllenmiş Kalem

Duvara yasladığı alnından sızan düşünceler, çerçevelenip bir tabloya dönüşse ne görürdük acaba? Belki de o anların izini, hiç silinmeyecek bir mürekkeple kâğıda döken bir kalemin titreyen çizgilerini... Gözlerinde yansıyan gün ışığı, sönmek bilmeyen bir ateş gibi içini yakarken, senin varlığınla tutunuyor hayata. Ama bakışların, saklamaya çalıştığın o yorgunluğu ele veriyor bir an. Kalem kırılsa, mürekkep kurusa bile, zihninde dönüp duran soruların peşini bırakmıyor. Yaşamak, bazen sadece bir nefes almak kadar basit; bazen de bir ömür boyu süren sessiz bir isyan.