Külde Kor İzleri

Greco’nun odasına çöken bulutları süpürür gibi uzaklaştırırken, geride yalnızca güneşin izleri kalır gökyüzünde. Ak tülden yayla dumanları serilir yeryüzüne, bir çocuğun düşürdüğü oyuncağı eline alır gibi eğilir toprağa. Damarlarında hanımeli kokuları, gelinciklerin kırmızısı dolaşır; her bir çiçek, yaşamın gizli bir dizesi gibi akar içine. Prometheus’un ateşi bekler gibi ölümünü, yeniden doğmak için. Oysa biz, her gün yeniden yoğururuz kendimizi, sevdanın sancısını çekerek, sevdanın kendisini ararken. Her nefes, bir yeniden doğuşun habercisidir; her an, kaybolmuş bir oyuncağın peşinden koşmak gibi.