Kulbar

Roman, okurla yazılı sözcükler arasında kurulan sessiz bir konuşmanın ötesine geçer. Sözcükler yerini çizgilere bıraktığında ise artık bir sohbet değil, derin bir durgunluk başlar. Gözler, sayfadaki her bir çizgiyi adeta içine çeker; anlam, bu suskun bakışmanın ardında şekillenir. Hasan Aycın’ın *Kulbar*’ı, yazının sınırlarını zorlayarak metnin ötesine uzanır. Sözün gücüyle değil, sözsüzlüğün derinliğiyle var olur. Okur, satır aralarındaki boşluklarda kaybolurken, çizgilerin sessiz anlatımıyla yüzleşir. Anlam, bu karşılaşmanın izinde doğar; kelimelerin yetmediği yerde, çizgi devreye girer. Kısacık sayfalarında bile yoğun bir deneyim sunan eser, okuru yazının ötesine, görmenin ve susmanın diline davet ediyor.