Kul

Mercan, kaybolan eşinin dönüşünü beklerken umudunu diri tutan, hayata tutunmaya çalışan bir kadın. Etrafını saran dünyanın ona biçtiği "kulluk" rolüyle boğuşurken, cemevinden kiliseye, türbeden camiye kadar her kapıyı çalar; belki bir işaret gelir, belki bir mucize. Ancak bu arayış, aslında çok daha derin bir ihtiyacı ortaya çıkarır: Kendisini görebilecek, varlığını fark edecek birine duyulan özlem. Seray Şahiner, *Kul* romanında sadece görünmez bir kadının hikâyesini değil, aynı zamanda sınıfın soğuk gerçeklerini bodrum katından gösteriyor. Kentsel dönüşümün silip süpürdüğü bir İstanbul’da, kaybolan mahalleler, dostlar ve işler arasında savrulan yalnızlıkları ustaca işliyor. Zamanı ve dili bükerek, unutulmuşların sesini duyuruyor.