Kül

Bir ömür yetmez seni anlatmaya, kelimeler yetmez yangınına. İçimde kâğıt gibi tutuşan, ateşinle kavrulan bu yürek, nasıl sığdırsın seni cümlelere? İbrahim’in ateşinde yanmış gibi, sessiz sedasız, kazasız belasız... Ama biliyorum, senin hikâyende cümlelerim eriyor, geriye sadece yıldızlı göğüne bakakalan bir baş ve dudaklarımdan dökülen birkaç mısra kalıyor. Toprak, taş, hava, su şahit olsun; gönül hizanında bin kere düşmüşken, kalbinde gözüm var senin. En güzelden de öte, yüzünün derinliğinde kaybolan o balıklar gibi, belki de şimdi bir okyanusta yüzüyorsun. Kim bilir, belki de kelimeler yetmezken, sen sadece bir nefes kadar uzaktasın.