Kül Ezgileri

Mahir Çiçek’in *Kül Ezgileri*, dağların ıssızlığında savrulan bir yüreğin feryadını anlatıyor. Rüzgârın keskin uğultusu gibi, acı da zamanla ustalaşmış; omuzlarda ağırlığını hissettiriyor. Ufuklar, papatyaların beyazlığına bürünmüş bekleyişlerle dolarken, içindeki sevda ateşi küllenmiş, sessiz bir iffetle korunuyor. Zihin, dehşet anılarının gölgesinde bile aşkın izini sürüyor; yorgun bedene saplanan hançerler, gerçekliğin acımasız yüzünü gösteriyor. Hayal gücünün sunduğu gül kokuları, bellekte bir an olsun soluklanmayı vaat ediyor. Güzel yüzler, ter damlaları misali eriyip kaybolurken, köksüz günlere inat, kalp köklü çiçekler ekiyor. Zor zamanların ölüm korkusu unutulmuş, yerini usul bir sızı almış; yüreğe vuran bu azap, sevinç saatlerini aşkın ritmine uyduruyor. Sözcükler, bir ezgi gibi akıyor sayfalarda; kederle umudun ince çizgisinde dans ediyor.