Kuğunun Son Şarkısı

Divan edebiyatının son büyük nefesi, Hüsn ü Aşk’la birlikte söylenmişti sanki. Şeyh Galib, bu eşsiz eseriyle III. Selim’in, Hattat Rakım’ın ve Dede Efendi’nin yanında, bir medeniyetin vedasını terennüm etmişti. Artık söz, yenilikçi seslerin elindeydi; "Bu taze bilgilerle eskiyi nasıl alay ederim?" diyenler, karşısında devasa bir miras buluyordu. Beş asırlık birikim, göz kamaştıran zenginliğiyle hâlâ dimdik ayaktaydı. Galib’in bıraktığı o ışıltılı nokta, divan şiirinin ölümsüz yanını gün yüzüne çıkarıyordu. Bu şiirin özsuyu, damarlarında dolaşan gizli bir hayat gibi, Tanzimat’ın fark edemediği bir canlılıkla varlığını sürdürüyordu. Şeyh Galib’in dizelerinde damıtılan bu saf şiir ruhu, fırsat buldukça yeniden doğmanın yolunu arıyordu.