Kuğuları Çağıran Anne

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir çocuk, annesine seslenir: "Günaydın, anneciğim." Gözlerinde minik bir umut, dudaklarında ise bekleyişi gizleyen bir tebessüm. Annesinin gülümsemesi, onun için dünyanın en büyülü anahtarıdır; bir kuğunun uykusundan silkelenip kanat çırpması gibi, yüreğine sıcaklık taşır. "İzin ver," der usulca, "bu kez de yüzümü yüzüne çevireyim. Kuşlar etrafımızda döne döne uçsun, yorgunluğunu alsınlar." Annesinin yorgunluğunu bilir, onun sessiz çığlıklarını duyar gibi olur. Küçük elleriyle yüzünü okşarken, sevginin en saf haliyle sarıp sarmalar; sanki her dokunuş, bir kuğunun tüyleri kadar hafif ve anlamlıdır. Bu anlar, yaşamın en kırılgan ve en güzel hallerini bir araya getirir.