Küçükler ve Büyükler / Çıtır Çıtır Felsefe (24. Kitap)

Yokuş aşağı koşarken rüzgâr yüzümü okşar, adımlarım hafiflerdi. Sanki bedenimden sıyrılıp her an başka birine dönüşebilirdim; kalabalığın içinde kaybolur, karşılaştığım her insanın dünyasına kısa bir yolculuk yapardım. Onların duygularına ortak olur, yaşadıklarını kendi içimde eritir, sonra bir başkasına geçerdim. Bu akışkanlık, beni sanki zamanın dışında bir yerlere taşıyordu. Her seferinde yeni bir bakış açısıyla dönüp kendime bakmak, hem yorucu hem de büyüleyiciydi. Sanki herkesin hikâyesi benim de bir parçam oluyor, ben de onlara ait bir iz bırakıyordum.