Küçük Ömer’in Maceraları 1 / Canım Peygamberim

Uykuya dalmışım, rüya görüyordum. Etrafım kalabalıktı, birden herkes dağılıverdi. Yalnız kaldım. Ansızın göz alıcı bir ışık belirdi; bembeyaz, süt gibi parlak. Gökyüzünden süzülür gibi yanıma yaklaştı. Ardından mis gibi bir gül kokusu yayıldı her yana. Kalbim heyecanla çarparken, başımı öne eğdim utançtan. O an, elini saçlarıma dokundurdu. "Ümmetim..." diye fısıldadı. O kelime, içimi tarifsiz bir sevinçle doldurdu. Sonra dönüp uzaklaştı, ben ise gözlerimi ayıramadan arkasından bakakaldım. Işık kaybolduğunda bile, etrafta hâlâ o güzelim gül kokusu asılı kalmıştı havada.