Küçük Oda İzleri

Gecenin sessizliğinde kaybolan anılar, zamanın yıprattığı duvarlara sinmiş. Bilinmeyen bir korkunun gölgesinde, uzaklaşan seslerin peşinde dolaşırken buluyor insan kendini. Suyun akışı gibi geçip giden yıllar, anlamı belirsiz bir bekleyişin izlerini taşıyor. Dışarıya açılan kapıdan süzülen ışık, içerde unutulan bir yalnızlığı aydınlatmaya yetmiyor. Ölümü avutmak, belki de tek teselli; ama o bile uzakta, dokunulmaz bir hayal gibi. Yıllar sonra hatırını sormayacak olan zaman, geride sadece suskun bir odanın izlerini bırakıyor. Bu izler, kaybolan bir hayatın sessiz çığlıkları gibi.