Küçük Kati - 2

On dokuz yılın ardından ilk kez kavuşan anne ile oğlu, birbirlerine sarıldıklarında zaman durmuş gibiydi. Kati’nin doğduğu gün kucağına alamadığı bebeği, şimdi karşısında büyümüş bir delikanlı olarak duruyordu. Gözlerinde biriken yaşlar, dökülmeden önce yılların hasretini taşıyordu. Sessizlik, aralarındaki tek konuşmaydı; dudaklarından dökülen tek şey, içlerini ısıtan o iki kelimeydi: *Annem... Oğlum...* Koridorda yan yana yürürlerken, geçmişin boşluğunu doldurmak istercesine birbirlerine daha sıkı sarılıyorlardı. Kaybettikleri yılların acısı, şimdi umuda dönüşüyordu. İlk kez bu kadar saf bir mutluluk hissediyorlardı; belki de hayat, onlara ikinci bir şans vermişti.