Kubbeler

Tapduk Emre’nin eşiğinden geçen bir yolcu, kapıda durup adını söylediğinde yaşanan o an, nice zamandır kulaktan kulağa dolaşır. "Yunus..." diye fısıldayan Ana Bacı’nın sesi, dergâhta yankılanırken, Tapduk’un yüzünde beliren gülümseme, sanki bütün bir ömrün özünü taşır. O Yunus ki, bugün de aynı yollarda yürüyor, aynı kapılardan geçiyoruz. Belki onun ayak bastığı taşlara basıyor, onun soluduğu havayı içimize çekiyoruz. Kim bilir, bu toplanan kalabalığın içinde Ahmet de var, Mehmet de; belki de Ârif... Tapduk’un yerinde şimdi o duruyor, onun yerinde ise biz. Adlarımız değişse de, o eski hikâye hâlâ aynı sıcaklıkla akıyor.