Krizantem Kokuyordu Kalemim

Gece, zifiri karanlığıyla içine çekerken beni, bir mürekkep lekesi gibi dağılıyorum sayfaların arasında. Renkler, sessiz bir dua gibi eğiliyor önümde; her biri, anlamını kendi terazisinde tartıyor. Sevginin ağırlığına inanmam için kantara gerek yok artık. Ne kadar seversem, o kadar derinleşiyor her şey. Kelimeler, krizantem kokulu bir soluk gibi yükseliyor defterimden, geçmişin gölgesinde kaybolan anılara karışıyor. Yazmak, bazen bir kurtuluş, bazen de bir mahkûmiyet oluyor; ama vazgeçemiyorum. Çünkü her satır, beni biraz daha kendime yaklaştırıyor.