Kral Davud’un Yıldızı - 2

Sonbaharın ilk soluğu ovaya usulca yayılırken, değirmenin gölgesindeki tesbih ağacı altında sessiz bir bekleyiş vardı. Gökyüzünü kaplayan gri bulutlar, alçak tepelerde dolaşan rüzgârla birlikte toprağın derin kokusunu taşıyordu. Sararmış otlar, kuruyan dikenler, savrulan tozlar... Her şey, yazın son nefesiyle kışa hazırlanıyordu. Irmak, baharda coşkun akan sularıyla kıyıları dövmek yerine, şimdi sakin bir akışla yol alıyordu. Suyun azalmasıyla değirmenin sesi de hafiflemiş, yerine kuşların cıvıltısı ve uzaklardan gelen keklik sesleri dolmuştu. Ağustos böceklerinin gürültüsü, kuruyan otların hışırtısıyla karışırken, doğa kendi dinginliğini bulmuştu. Mevsimler değişiyor, toprak da bu dönüşüme ayak uyduruyordu.