Koza

Zafer Cebeci’nin *Koza* romanı, sessizliğin ve sözün arasında sıkışmış bir hayatın izini sürüyor. Gemi yapımcısının ellerinde can bulan çelik, paslı yüzeylerin altında gizlenen bir yürek gibi atıyor; dokunuşlarla dile geliyor, yıldızlara uzanma hayaliyle kabarıyor. Ama susmak, nesilden nesile aktarılan bir lanet sanki. Babalar konuşmaz, dedeler fısıldamaz; savaşın gölgesinde geçen yıllar, sevgiyi bile dilsiz bırakır. Oysa Akil’in elleri, yalnızca gemilere değil, bu suskunluğa da başkaldırıyor. Sevmek, dile getirmek, var olmak… Peki, kim suçlu? Belirsizliğin içinde yüzerken, onlardan istenen tek şey, devasa tekneler inşa etmek. Ama bu gemiler, belki de çok daha derin bir yolculuğun ilk adımıdır: Kendini bulmanın, susturulmuş sesleri yeniden duyurmanın...