Köyüme Hasret

1984 kışı Dalca’yı bembeyaz bir sessizliğe gömerken, köyün dört bir yanını saran silahlı güçler her şeyi değiştirdi. Akif’in adı zorla Asen’e çevrildi, yüreklerdeki yangın ise kül bırakmaktan öteye geçemedi. İlk direniş ayak sesleri Eğridere’ye uzanırken, Tozcalı’da başlayan isyanın ardından Hayranlar’da kan döküldü. Henüz on yedi aylık Türkan, annesinin kollarında son nefesini verdi. Yolları taşlı, yokuşları dik Dalca’da göz yaşlarından başka bir şey akmadı artık. Jivkov’un büyük hatasıyla Türk halkı zorunlu sürgüne gönderildi. Yaz kış serin ormanları, buz gibi kaynak sularıyla ünlü bu topraklar, bir kalem darbesiyle haritadan silinmek istendi. Ama nasıl unutulur ki? Dede yadigârı tarlalar, bırakılan evler, amca kızına emanet edilen miras... Ölüm gelse bile mezar taşına kazınacak tek bir cümle var: "Dalca’ya hasret kaldım." Yıllar geçse de özlem dinmedi. Tertemiz suları, yemyeşil doğasıyla bu topraklar,.