Koyu Mavim

Acı, insanı nasıl da kör eder; yıllardır taşıdığı yaraları görmezden gelip, aynı hataları tekrarlamaya devam ederiz. Tıpkı o ilk kez sevdiğimizde olduğu gibi, kalbimizi sorgusuz sualsiz teslim ederiz karşımızdakine. "Bu kez farklı olacak," deriz içimizden, oysa biliyoruz ki her sevgi bir gün son bulur. Yine de umut eder, kendimizi kandırırız; çürüyen benliğimize rağmen yaşamaya zorlarız kendimizi. Mavinin en koyu tonu gibi içimize işleyen bu duygu, bizi tüketirken bile vazgeçemeyiz ondan. Belki de asıl aptallığımız, terk edileceğimizi bile bile güvenmektir. Kalbimizi onardığımızı sanırken, yeniden kırılmasına göz yumarız. Sevgi, bazen en büyük yalanımız oluverir.