Kovulmuşların Evi

Gün ortasında ansızın çöken bir durgunlukla sarsılır insan bazen; ne olduğunu kavramak güçtür. Şehir, cami avlusundan sokağa sarkan güllerle beklenmedik bir yumuşaklığa bürünür. O güller, sanki yağmadan kurtulmuş iki eski dost gibi, sessizce bakışırlar size. Göz göze geldiğinizde, belleğin derinliklerinde unutulmuş bir anı canlanır; sanki çok önceleri, hatırlamadığınız bir yerde tanışmışsınızdır onlarla. Gökyüzü, kocaman bir şemsiye gibi üzerinize gerilirken, bakışlarınızdaki şaşkınlıkla daha da genişler. Kendinizi orada, o anda, yabancı gibi hissedersiniz. Belki de ilk insanın yeryüzüne bırakıldığı anın hayretini korumakla görevlisinizdir; belki de bu şaşkınlığı taşımak için oradasınızdır. Yeşeren tarlalar, yıkılıp yeniden kurulan kentler, geçip giden yıllar... Tüm bunların ardından bile insan hâlâ şaşırabilir. Hayat, bu kadim şaşkınlığı unutturmamak için var gibidir.