Köse Mihal

Gözlerini yumduğunda, bir zamanlar hükmettiği toprakların kokusu geliyordu burnuna. Artık o derin vadileri, şırıltılı pınarları, gölgesinde dinlendiği yaşlı meşeleri göremeyecekti. Kılıçların soğuk parıltısı ensesinde hissedilirken, içinden geçen tek şey, bu sonun kaçınılmaz olduğuydu. "Ne bekliyorsun Kara Osman?" diye fisıldadı kendi kendine. "Yapacağını yap artık!" Çiçeklerle bezenmiş yaylaların, serin suların hatırası yüreğini dağlarken, kaderine razıydı. Belki de bu, yıllardır kaçtığı adaletin ta kendisiydi.