Körükçü Kız

Serumun hortumundan süzülen damlalar, yavaşça damarlarına karışırken gözleri ağırlaştı. Bilinci bulanıklaşırken, zihni bir yolculuğa çıktı: şehirler, düşler, kalabalıklar arasında savrulan bir ruh. Gözlerini açmak istedikçe, kapakları daha da kapanıyordu. Boş tuvalin karşısında, fırçasını yeşile batırdı; gölün yansımasını, akasyaların gölgesini çizdi. Sonra maviye döndü, gökyüzünü bulutlarla doldurdu. Tuvalin ortasına bir dünya yerleştirdi, üzerine kocaman bir yük bindirdi. Dünya, sırtındaki ağırlıkla eğildi. O yükü bir gün taşıyamayacak kadar yorulduğunda, usulca yere bırakacaktı. İşte o an, her şeyin sonu gelecekti.