Korsan Adası

Clifford Hanı’nda geçen o gün, belleğimde hâlâ taptaze duruyor. Adam kapıdan girdiğinde, ardında yorgun hamallarla sürüklenen sandığıyla, bütün gözler ona çevrilmişti. Kirli mavi ceketinin altında yağlanmış saçları omuzlarına dökülüyor, ellerindeki yaralar ve siyahlaşmış tırnakları dikkat çekiyordu. Islıkla karışık bir hırıltı eşliğinde masaya oturdu, babamdan alelacele bir içki istedi. Tek yudumda bitirdiği bardağı sertçe bıraktıktan sonra etrafı süzmeye başladı. Ardından, hancının yüzüne bakarak sordu: “Bu liman pek işlek sayılmaz, öyle mi? Hanın da pek dolu görünmüyor.” Babamın sessizce başını sallamasıyla birlikte, adamın dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi. O an, hiçbirimiz farkında değildik; bu ziyaret, hayatımızın akışını sonsuza dek değiştirecekti.