Korkunun Krallığı

Attilâ İlhan’ın dizeleri, karanlık bir dönemin sessiz çığlıklarını fısıldar adeta. 12 Eylül’ün boğucu gölgesinde kaleme aldığı bu şiirler, baskının soğuk nefesini ensemizde hissettirir. Sokaklar zincir sesleriyle inler, gece yarısı sirenler acı acı öterken bir kadın umutsuzluğa teslim olur. Şair, korkunun hüküm sürdüğü bu topraklarda, yalnızlığın ve çaresizliğin izini sürer: *Geceleyin Sokaklar*, *Sokağa Çıkma Yasağı*, *Korkunun İşi* gibi başlıklar altında toplanan dizeler, bir dönemin kanlı yüzünü açığa çıkarır. Bazen bir arabesk nağme, bazen bir gazelin hüzünlü ahengi eşliğinde ilerler şiirler. *Şeyh Bedreddin’e Gazel* ya da *Cehennem Kasidesi* gibi eserlerde, geçmişin isyanı bugünün acısıyla buluşur. *İncesaz* bölümündeki makamlar ise, yürekleri dağlayan bir matem havası taşır. İlhan, bu karanlık krallıkta, umudun kıyısına tutunmaya çalışanların hikâyesini anlatır; bazen bir fısıltı, bazen bir haykırış olarak.