Korkunun Irmağında

Gece, dört duvar arasında tek sığınaktı. Gündüzleri susturulan sesler, karanlık çöktüğünde fısıltılara dönüşürdü. Islak yataklarda, nemli havanın içinde birbirine sokulan bedenler, yok sayılan varlıklarını hatırlatmaya çalışırdı. Üstlerine çullanan gölgelerin yüzleri yoktu; sadece kalın enseler, sert eller ve boğuk homurtular vardı. Ay ışığı, yorgun göz kapaklarının ardında titreşirken, yumruklar sıkılır, direnişin tohumları ekilirdi. Sözcükler, duvarlara çarpıp geri dönerdi; ama susturulamazdı. Her gece yeniden doğan umut, karanlığın içinde bir ırmak gibi akardı – korkunun değil, dayanışmanın ırmağı.