Korku Günlükleri

Korkularımız bedenimizde mi doğar, yoksa bedenimiz mi korkuları besler? Zeynep’in hikâyesi bu soruyla başlıyor. Adrenalin, ter, titreme... Hepsi birer işaret aslında. Ruhu kendi sesini duyamaz olmuş, bedeni ise yıllardır biriktirdiği öfkeyle yanıp tutuşuyor. "Keşke o gün annemle babam daha dikkatli olsalardı" diye geçiriyor içinden. Belki o zaman her şey farklı olurdu. Bu sayfalarda, korkunun gölgesinde yaşayanların, hayatın adaletsizliğine teslim olmuşların hikâyeleri var. Kimisi suskun, kimisi çığlık atmak istercesine haykırıyor. Her biri, sizin de tanıdığınız bir yüz, bir anı, bir pişmanlık. Belki geç kaldığınız bir karar, belki görmezden geldiğiniz bir uyarı... Kitap, sizi kendinizle yüzleşmeye çağırıyor. Ne zamandır iç sesinizi dinlemediniz? Bedeninizin size fısıldadıklarını ne zaman duymayı bıraktınız? Korkularınızın, kaygılarınızın, bastırdığınız her şeyin peşinden gidin. Belki burada, bu.