Korkma Kimse Yok

Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır. Sayfalarını çevirdikçe kendinizi bilinmeze doğru sürüklenmiş bulursunuz; artık eski haliniz değilsinizdir. Anlatılanlar sizi içine çeker, orada durmanıza izin vermez. Kendi yüzünüzü görmeden, kendi sesinizi duymadan o dünyaya adım atamazsınız. Sanki her satır, sizi bekleyen bir kapı gibidir – kilitli, ağır ve sizi değiştirmeye kararlı. Bu kapıları açtıkça, acı da paylaşılır, yalnızlık da. Ekmeğinizi bölersiniz belki, ama gökyüzüne bakmayı unutursunuz. *Korkma Kimse Yok*, size rahat bir koltuk vaat etmez. Çıplak ayaklarla yürüyeceğiniz bir yolculuk sunar; açlığın, göçün, sessiz çığlıkların izini sürersiniz. Okumak değil, yaşamak gerekir burada. Ve yaşamak, bazen ağır bir yük olur.