Koridor

Işık huzmeleri, demir parmaklıkların arasından süzülürken zaman durmuş gibiydi. Her gün aynı bekleyiş, aynı endişe; sorgunun gölgesi altında titreyen yürekler, gerçeği saklamaya çalışan bakışlar. Sağa sola kaçan gözler, suskunluğun ağırlığı altında ezilirken, savunmasız kalmanın acısı içten içe kemiriyordu. Günler uzadıkça, geceler bir türlü bitmek bilmiyor; akşamlar, umutların solduğu birer anıya dönüşüyordu. Beklemek, sadece beklemek... Sonsuz bir koridorda kaybolmuş gibi.