Körebe

Bazı yollar vardır ki, adımlarını atarken sonunun nereye varacağını bilmezsin; yalnızca içindeki o gizemli çekim seni ileriye iter. Merak, heyecan, belki de biraz umutla dolu bir başlangıçtır bu. Bazen ise tam tersi olur: Gideceğin yerin karanlığını, kaybedeceklerini, hatta belki yok oluşunu bile bilirsin ama yine de duramazsın. Uçurumun kenarına kadar yürümekten korkmazsın, çünkü o uçurumun varlığını zaten içten içe hissedersin. Kendi kendini ikna etmek kolaydır; aklına gelen kuşkuları bir kenara iter, "belki bu sefer farklı olur" diye düşünürsün. Ama gün gelir, o yola neden çıktığını sormak zorunda kalırsın kendine. Gözlerinde biriken yaşlar, kalbindeki sızıyı dindirmeye yetmez artık. "Biliyordum, yanacağımı" dersin, oysa ateşi yakan da sensindir.