Kör

Sessiz kaldık her seferinde. Bardaktaki sütü döktüklerinde, ateşimiz yükseldiğinde, tek ayak üstünde durmamız istendiğinde. Günler uzadıkça uzadı, dallarımız kanadı, üç gün sonra gelmemiz söylendiğinde bile. Göz göze gelmek yasaktı, alınlar yere bakacak, duvara dönüp öksürülecekti. Perdeler kapalı kalmalı, sokaklar boş olmalıydı. Gülmemiz emredildiğinde güldük, olmayan şeyler anlatıldığında inandık. Ne söylediklerini, ne söylemediklerini bilemedik artık. Sessizliğin içinde kaybolan bir ses, itaatten doğan körlüğün hikâyesi. Her şeyin farkında ama hiçbir şeye tepki veremeyen bir suskunluk. Ömer Erdem, bu kısa ama derin metinde, boyun eğmenin nasıl bir körlüğe dönüştüğünü anlatıyor.