Kör Karanlığım

Şehir, geceyle birlikte nefes alıp verirken Şeyma’nın yokluğu, kaldırımlarda yankılanan bir sessizliğe dönüşmüştü. O, sadece bir gölgeydi artık; akşamın gri tonlarında eriyen, dokunulmaz bir özlem. Günbatımları, içindeki boşluğu daha da derinleştiriyor, mavinin solgun ışığı bile bu kaybı avutmaya yetmiyordu. Suların göğü öpmesi, göğün sulara düşmesi hayaldi belki de—ama sen yokken hiçbir şey gerçek olamazdı. Geceyi sevmesinin nedeni, onun da tıpkı kendisi gibi yitik olmasıydı. Şehir tükenirken, Şeyma’nın adı dudaklarında bir lanet gibi dolaşıyordu. Bu öfke, bu sitem, sadece sana ait.