Kopuk Uçurtma

Gökyüzüne çevrilen bakışlar hepimizde aynıydı o gün. Mavi kuyruklu uçurtma, özgürlüğün simgesi oluverdi bir anda. Kimimiz ona umut dedik, kimimiz hayal. Ama rüzgârın savurduğu saçlarımızla birlikte sırtımıza yüklenen suçlar, gerçeklerin ne kadar ağır olduğunu gösterdi. Doktorun beyaz önlüğüyle gelen sözleri, "Ölüler konuşamaz," diye yankılandı kulaklarımızda. Oysa ben, başına buyruk biri olarak uyandığımda bile kahraman ilan edilmiş, kendi ülkemde garip bir rolün içine hapsedilmiştim. Elimde kopuk bir ip, her şeyin tanığı gibiydim. Sanki yaşananlar sadece bir rüya değildi de, gerçekliğin ta kendisiydi.