Köprü

Doğu’nun çetin dağlarında, bir bürokratın otuz yıllık hayali sonunda gerçeğe dönüşür: iki yakayı birleştiren o köprü, umutların ve acıların da köprüsü oluverir. Elmas, hastane koğuşunda, yıllardır hasret kaldığı oğlunu kucağına alırken, yüreğindeki yangın bir anda sönüverir. Bayram’ın titreyen ellerinden bebeği devralırken, aralarındaki bağın ne denli güçlü olduğunu bir kez daha hisseder. Küçük Öksüz, annesinin kuru memesini emmeye çalışırken, ikisi de dünyanın geri kalanını unutur. Birbirlerine sarılır, koklaşır, mırıltılarla konuşurlar sanki. Elmas, utanma nedir bilmeden çocuğunu doyurur; gözlerinde yalnızca sevgi, dudaklarında yalnızca şefkat vardır. Bu an, sadece bir anne ile çocuğun buluşması değil, aynı zamanda törenin, bekleyişin ve umudun da hikâyesidir. Ayşe Kulin’in sade ama derin anlatımıyla, insanın en ilkel duygularına dokunan bir yolculuk.