Köpeklerin Kalbi

Eski bir trenin penceresinden süzülen ışık gibi, geçmişin gölgeleriyle dolu bir yalnızlık çöküyor omuzlara. Unutulmuş rüzgârlar, yokuşlarda savrulan anılarla dans ederken, ellerde kalan gravürler sanki sessiz birer tanık gibi duruyor. Gece lambasının titrek ışığında kaybolan zaman, durmaksızın büyüyen çöllerin tanrısına mı adanıyor yoksa? Her satırda solan bir şiir, her kelimede eskiyen bir tren yolculuğu... Gizli utançların, unutulmaya yüz tutmuş ölümlerin arasında, kalbin atışı yavaşlıyor. Anılar, geyik resimleriyle bezeli duvarlarda yankılanırken, insanın içine çöken huzur, bir o kadar da ağır.