Konuştuğumuz Gibi Uzaklara

Zamanın akışında kaybolmuş gibiydim; sabahın ilk ışıkları mı, yoksa gecenin derin sessizliği miydi, ayırt etmek güçleşmişti. Fark etmezdi artık. Kendimi, bir kıyının dümdüz çizgisini ansızın bozan, gereksiz bir çıkıntı gibi hissediyordum – sanki hayatım, olması gerekenden fazlaydı. Göğsümde, karnımda, atalarımın bile adını koyamadığı bir sancı vardı; sonsuzluğa uzanan bir damla gözyaşı ya da hiçbir hikâyede yer bulamamış bir yara gibi. Çünkü bu dünyada düz bir çizgide yürümeye çalıştıkça, her adımda yeni bir acıyla karşılaşıyorsun. Yağmur usulca yağıyor, etraf sessiz. Büyük, karmaşık bir şehirdeyiz; belki de güneşin etrafında bir tur daha attık. İyi yıllar dilerken, içimde birikenleri kelimelere döküyorum – hem kendime, hem de uzaklara.