Konuşmanın Alfabesi

1914 sonbaharı, Osmanlı İmparatorluğu’nun gölgesinde bir subayın sessiz tanıklığıyla başlar. Günlüğünün sayfalarına İstanbul’daki sakin günlerinden, cepheye doğru uzanan yolculuğuna kadar her şeyi, süslemeden, olduğu gibi döker. Çanakkale’nin dumanlı siperlerinde geçen saatler, korkunun, umudun ve kardeşliğin iç içe geçtiği anlarla doludur. Bir sabah, düşmanın top ateşi siperleri yerle bir eder; yaralılar arasında koşuşturan subay, Hikmet’in hafif yarasını sararken, savaşın acımasız yüzüyle ilk kez bu kadar yakınlaşır. Akşam çökerken başlayan şiddetli çatışma, telefon tellerinin kopmasıyla karanlığa gömülür. Raporlar, düşmanın saldırısının püskürtüldüğünü fısıldar ama zaferin bedeli ağırdır: Abdurrahman Bey’in yaralı ayakları, Süleyman’ın kanlı sargıları, Hakkı’nın şehit düşen bedeni... Gece yarısı, mitralyöz subayı Ferid’in cansız bedeniyle karşılaşır; savaşın geride bıraktığı yalnızca yıkım değil, aynı.