Konuşan Tabut Zeytin Ağacı İle Kol Saati

Kışın dondurucu soğuğu, ahşap duvarlarımdaki çatlaklardan sızarken, ben hâlâ burada, unutulmuş bir köşede bekliyordum. Takvim yaprağı 1930’u gösterse de, aslında 1965’in ayazında olduğumuzu biliyordum. Bu garip zaman kayması, yıllardır aklımı kurcalayan bir bilmeceydi. Her şey, bir bakkalın sinek kovalamak yerine kaleme sarılmasıyla başlamıştı. Şimdi ise, Dilsiz Kaptan’ın elindeki kitapla içime uzanacağı anı bekliyordum. Onun beni parçalayıp ateşe vereceğini sanırken, belki de sonunda bu sır perdesi aralanacaktı. Soğuk, kemiklerime işlerken, merakım da tıpkı o eski tahtalar gibi titriyordu.