Kontrollü Patlama

Karşı kıyıya geçmek için beklediğimiz o dar geçitte, zaman durmuş gibiydi. Herkesin yüzünde aynı gerginlik, aynı yorgunluk izleri vardı. Teneke kutuların içinde sönen izmaritler, duvarlara sıçramış kan lekeleri, seyyar tuvaletlerin ağır kokusu... Karaköy’ün alt geçidi, korktuğumuz ve korkuttuğumuz çocukların, umudunu yitirmişlerin, hayatın acımasız akışında savrulanların sessiz çığlıklarıyla doluydu. Saatler aynıydı, ama herkesin zamanı farklı işliyordu. O ses, o keskin ve tanıdık uğultu, bir yerlerden sızıp geliyor, parçalanmış anılarımızı yeniden birleştiriyordu. Sanki hepimiz aynı gemideydik, ama hiçbirimiz birbirimizi görmüyorduk.