Konforlu Yalnızlık

Penceresinden sarkık dallara takılan bakışlar, geçmişin izlerini sürüyor. Gözleri, bir zamanlar cıvıl cıvıl serçelerin daldan dala uçuştuğu ağaçlara takılıyor şimdi. O dallar, gökyüzüne uzanan ama hiçbir yanıt alamayan eller gibi; baharın coşkusunu taşıyan kuşlar ise sanki bir daha dönmemek üzere gitmiş. Bir zamanlar saray bahçelerinde, masalarına konan ekmek kırıntılarıyla beslenen o küçük canlılar, şimdi yalnızca anılarda. Havuz kenarındaki su birikintisinde kanatlarını çırpan serçeyi izleyen gözler, nereye kayboldu? Füsun Menşure’nin satırları, sessizliğin içinde yankılanan sorularla örüyor sayfaları. Her biri, aslında hepimizin hikâyesine dokunan, hüzünle karışık bir yalnızlık anlatısı. Okudukça, kendi içimizdeki boşluklara da ayna tutuyor sanki.