Komşumun Uzun Kızıl Saçlı Sevgilisi

Sessiz bir itirafın eşiğinde duruyordu; kelimeler boğazında düğümlenirken, anlatmak istedikleri yalnızca bir nefes kadar yakındı. Kedilerden söz açacaktı ona, bilse de sevmediğini, çünkü bazen en gereksiz ayrıntılar bile insanı ele vermez mi? Kendi elleriyle oyduğu kayalardan, kırlangıçların yuvalarına dönüştürdüğü o ince işçilikten, sonra çamurla, samanla taşıdığı o ağır yükten bahsedecekti. Nasıl da kısa hazırlıklarla uzun yolculuklara çıktığını, neden gözyaşlarının gözlerine hiç uğramadığını, uykusuzluğun değil de içindeki o derin sancının yorgunluk olarak yüzüne vurduğunu... Bedenini saran o ani elektrik, vahşi bir hayvan gibi nasıl da yumuşak bir toprak arardı boşalmak için. Her şeyi anlatacaktı ona, tek bir şey hariç: sabrının sınırlarını. Çünkü bazı sırlar, ancak susarak korunabilirdi.