Kolpa

Uykusuz gecelerin, sayıklayan zihinlerin ve umarsız bir isyanın gölgesinde, Kolpa’nın sayfaları aralanıyor. Burası, yalnızlığın çölünde sürünen bir ruhun, acıyla yoğrulmuş monologlarının mekanı. Her gece, bir öncekinden daha ağır, daha boğucu; her sabah, umutsuzluğun yeni bir yüzüyle uyanmak demek. Tanrı’nın bile göz ardı ettiği bu ıssızlıkta, bir köpek gibi kıvranan beden, son bir kurtuluş umuduyla tetiği bekliyor. Tek bir kurşun, şakakta patlayacak sessiz bir çığlık, dudaklardan süzülecek son salya damlaları... Ve ardından, kanın yavaşça toprağa karıştığı o an. Ölüm, belki de tek gerçek teselli, tek kesin kaçış. Ama önce, deliliğin sınırlarında dolaşmak gerek; çünkü isyan, bazen en tekinsiz yollardan geçer.